Sporządzić katalog kolorów
Przygotować próbki reprezentatywne dla każdej referencji: kolor, formulacja kompozytu i stan powierzchni. Kontrast uzyskany na fotografowanym jasnym detalu nie przesądza o rezultacie dla pozostałych kolorów.
APPLICATION 12 · ŚLEDZENIE NA KOMPOZYCIE
Identyfikacja elementów z tworzywa kompozytowego w szerokiej palecie kolorów. Aplikacja wykorzystuje IK-SERIES UV do wykonania oznakowania identyfikacyjnego, z kontrastem wymagającym walidacji dla każdego koloru.
Ta sama rodzina detali z tworzywa kompozytowego może występować w wielu kolorach. Wymóg śledzenia pozostaje niezmienny: nanieść kod 2D i identyfikację tekstową na detal bez ograniczania gamy do jednego koloru. Fotografia przedstawia rezultat na jasnym kompozycie.
Technologią wybraną dla tej aplikacji jest laser UV z IK-SERIES UV. Pigmenty, wypełniacze i stan powierzchni mogą zmieniać odpowiedź kompozytu na laser. Parametry należy kwalifikować na rzeczywiście produkowanych referencjach, z kontrolą kontrastu i odczytu dla każdego koloru.

PROCEDURA WYMAGAJĄCA KWALIFIKACJI DLA GAMY
Przygotować próbki reprezentatywne dla każdej referencji: kolor, formulacja kompozytu i stan powierzchni. Kontrast uzyskany na fotografowanym jasnym detalu nie przesądza o rezultacie dla pozostałych kolorów.
Kwalifikować parametry lasera UV dla każdej referencji, aby uzyskać oczekiwane oznakowanie przy jednoczesnej kontroli wyglądu powierzchni. Próba ustali, czy wystarczy jedna wspólna receptura, czy konieczne będą odrębne ustawienia.
Zweryfikować kontrast tekstu i odczyt kodu za pomocą systemu, który będzie używany, w warunkach przewidzianych na linii. Wymiary kodu, dane do zapisania oraz kryteria akceptacji należy określić przed próbą.
Na rysunku technicznym lub fotografii z adnotacjami wskaż przewidywaną stronę, dostępne wymiary i oczekiwany kierunek odczytu. Zaznacz także sąsiednie elementy: krawędź, wypukłość, otwór lub inny napis. Jeżeli możliwych jest kilka miejsc, wskaż preferowany obszar i alternatywy do rozpatrzenia, zamiast pozostawiać ten wybór domyślny.
Na jakim etapie kod ma być odczytywany: na oddzielnej części, po montażu czy podczas późniejszej kontroli? Czy w tej konfiguracji obszar pozostanie dostępny? Określ ograniczenia pozycjonowania do omówienia podczas analizy, bez zakładania, że ich spełnienie jest możliwe.
Dołącz dokładny przykład oczekiwanych danych, oddzielając informacje stałe od zmiennych. Opisz, co oznacza każde pole: oznaczenie referencyjne części, partię lub jednostkowy identyfikator, zależnie od Twojej potrzeby. Podaj separatory, spacje i znaki, które trzeba zachować, a także przewidywaną maksymalną długość.
Czy widoczny tekst ma powtarzać całą treść kodu, czy tylko wybrane pola? Przygotuj projekt układu, który rozróżnia te dwa rodzaje odczytu, i wskaż jego wersję. Jeżeli dane pochodzą z pliku, określ jego strukturę i sposób przypisywania wiersza do części; zasady te pozostają do uzgodnienia.
Przed próbami uzgodnij weryfikacje, które pozwolą zaakceptować propozycję lub poddać ją ponownemu rozpatrzeniu. Odczyt kodu i wizualna ocena tekstu odpowiadają na różne pytania: jakie dane mają zostać odtworzone i jaki wygląd jest akceptowalny? Nie przyjmuj oceny takiej jak „czytelne oznakowanie” bez opisania związanej z nią kontroli.
Nadaj identyfikator częściom proponowanym do prób i przypisz każdej z nich odniesienie do odpowiedniej dokumentacji. Zgłoś informacje nadal nieznane i warianty niedostępne, aby wyznaczyć zakres do rozpatrzenia.
Karta IK-SERIES UV przedstawia kontekst urządzenia wymienionego na tej stronie. Poradnik znakowania laserowego tworzyw technicznych uzupełnia przygotowanie pytań dotyczących materiału. Zbierz swoje adnotacje, projekt układu i kryteria, aby przygotować zapytanie o analizę zastosowania.
TWOJA APLIKACJA
Prześlij nam swoje referencje kompozytowe, kolory do oznakowania, zawartość kodu i warunki odczytu. Dobierzemy proces UV odpowiedni do Twojej gamy detali.